เสียงไซเรนของ 'ขออีกเทรดเดียว'

บทเรียนที่แพงที่สุดของผมไม่ใช่เรื่องการพลาดตัวที่ชนะรางวัลใหญ่ แต่เป็นการไล่ตามตัวเล็กๆ จนหายไปในความว่างเปล่า มันคือไตรมาส 4 ของปีที่แล้ว ตลาดค่อนข้างผันผวน และผมมีสัปดาห์ที่ดี ชนะเล็กน้อยสองสามครั้ง ไม่มีอะไรโดดเด่น จากนั้นบ่ายวันศุกร์ก็มาถึง แทนที่จะหยุด ผมกลับเริ่มมองหาหุ้นขนาดเล็กที่กำลังเด้งไปมา 'แค่สั้นๆ' ผมบอกตัวเอง 'เพื่อปิดท้ายสัปดาห์ให้สวยงาม' สุดท้ายก็ขาดทุนเล็กน้อยสี่ครั้งติดต่อกันกับหุ้นขยะ แต่ละครั้งทำให้ผมยิ่งมุ่งมั่นที่จะ 'เอาคืน' สิ่งที่เพิ่งเสียไป ส่วนที่แย่ที่สุด? จำนวนเงินทั้งหมดไม่ได้มากมาย แต่เวลาที่เสียไปและพลังงานทางจิตที่ใช้ไปกับการพยายามบังคับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงนั้นหมดสิ้นไป มันตอกย้ำว่าบางครั้งการเทรดที่ดีที่สุดคือการไม่เทรด โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณแค่กำลังมองหาข้ออ้างที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับตลาด