ต้นทุนแฝงของการถัวเฉลี่ยขาลงในตลาดน้ำมันดิบ

มองย้อนกลับไป บทเรียนที่มีราคาแพงที่สุดบทหนึ่งของผมในตลาด WTI ไม่ใช่การร่วงลงอย่างรวดเร็วฉับพลันหรือเหตุการณ์หงส์ดำ แต่เป็นการถัวเฉลี่ยขาลงที่ค่อยๆ กัดกินอย่างช้าๆ มันคือปี 2014 และผมติดอยู่ในฝั่งที่ผิดของการร่วงลงครั้งแรกของน้ำมันดิบ แนวคิดดูเหมือนจะสมเหตุสมผลพอสมควรที่ราคาสูงขึ้น แต่เมื่อแนวโน้มเร่งตัวลง สัญชาตญาณของผมคือการเพิ่มสถานะ ลดต้นทุนเฉลี่ยลงเพื่อพยายามจับสิ่งที่ผมมองว่าเป็นการฟื้นตัวที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ การลดลงแต่ละครั้งรู้สึกเหมือนเป็นการเข้าซื้อที่ 'คุ้มค่า' โดยไม่สนใจการเปลี่ยนแปลงโครงสร้างที่ชัดเจนที่เกิดขึ้นในภาพรวมอุปทาน/อุปสงค์ในขณะนั้น

ความผิดพลาดที่แท้จริงไม่ใช่แค่การคาดการณ์ทิศทางผิดตั้งแต่แรก แต่คือการไม่เคารพข้อความของตลาดเมื่อมันชัดเจน แทนที่จะตัดขาดทุนและประเมินใหม่ ผมยังคงเติมเงินในสถานะที่ขาดทุน ซึ่งเท่ากับการเพิ่มเดิมพันในสมมติฐานที่ผิดพลาด การระบายเงินทุนที่ผูกไว้ไม่ใช่แค่ P&L เท่านั้น แต่เป็นต้นทุนค่าเสียโอกาสของการไม่สามารถนำเงินทุนนั้นไปใช้ที่อื่นได้ และน้ำหนักทางจิตวิทยาที่เพิ่มขึ้นตามแท่งเทียนสีแดงแต่ละแท่ง มันตอกย้ำแนวทางของผมในการกำหนดขนาดสถานะและความจำเป็นอย่างยิ่งยวดในการเคารพจุดหยุดขาดทุนที่กำหนดไว้ล่วงหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งในสินค้าโภคภัณฑ์ที่มีความผันผวนสูงเช่น $CL