ความต่างของโมเดล Valuation ในตลาดเอเชียกับตะวันตก

สวัสดีทุกคนครับ ผมสังเกตมานานแล้วว่าเวลาเราคุยเรื่องการประเมินมูลค่าหุ้น โดยเฉพาะในตลาดเอเชียอย่าง SET หรือแม้แต่ Nikkei เนี่ย หลายครั้งเราจะใช้กรอบคิดจากตำราตะวันตกมาจับ ซึ่งมันก็ไม่ได้ผิดหรอกครับ แต่ผมสงสัยว่ามันเหมาะสมกับบริบทของเราขนาดไหน

ยกตัวอย่างง่ายๆ อย่าง P/E ratio บางทีหุ้นในบ้านเราที่ปัจจัยพื้นฐานก็ไม่ได้แย่อะไร กลับถูกมองว่าแพงเมื่อเทียบกับ Peers ในตลาดพัฒนาแล้ว ทั้งๆ ที่โครงสร้างตลาด ความเสี่ยงทางภูมิรัฐศาสตร์ หรือแม้แต่แนวโน้มการเติบโตของเศรษฐกิจมันก็คนละเรื่องกันเลย หรืออย่างเรื่องอัตราดอกเบี้ย อย่าง $USDTRY ที่ 47.1976 ตอนนี้มันก็สะท้อนมุมมองต่อความเสี่ยงที่ต่างกันมากกับสกุลเงินหลักอื่นๆ ในตลาดเกิดใหม่ด้วยกันเอง ผมเลยอยากชวนคุยว่า เราควรจะปรับใช้โมเดลพวกนี้ยังไงให้มัน “เข้ากับเนื้อ” ของตลาดเอเชียมากกว่านี้ไหม หรือว่าสุดท้ายแล้วมันก็คือหลักสากลที่ใช้ได้หมดทุกที่ ไม่ต้องไปคิดเยอะ? มีใครคิดต่างหรือมีมุมมองอื่นๆ ช่วยแชร์กันหน่อยครับ